Τι Χριστούγεννα επιφυλάσσει ο Θεός σ’ αυτούς που του δίνουν την ψυχή τους ακολουθώντας αβίαστα την πρόσκληση «Υιέ μου δος μοι σην καρδίαν»;

Μια ρωμαλέα μορφή της Ορθοδοξίας μας, ο Άγιος Σίμωνας ο Μυροβλήτης, ο κτίτωρ της Ιεράς Μονής Σιμωνόπετρας του Αγίου Όρους, που είναι αφιερωμένη στην εορτή της Γέννησης του Χριστού, βίωσε υπερκόσμια, μετά από πολύχρονη άσκηση και τυφλή υπακοή σε έμπειρο, απλανή και αυστηρότατο γέροντα, το μυστήριο της Γεννήσεως του Κυρίου μας: «Επλησίαζεν τότε και η εορτή των Γενεθλίων του Σωτήρος. Και μίαν των νυκτών εξελθών του σπηλαίου (που ασκήτευε) βλέπει θέαμα φοβερόν. Του εφάνη ωσεί να εξεκόπη εις αστήρ από των ουρανών και έστη επάνω εις την πέτραν ταύτην όπου είναι κτισμένη η ιερά αυτού και σεβασμία Μονή. Αυτήν την οπτασίαν έβλεπε συνεχώς εις πολλάς νύκτας ο Άγιος, αλλά εφοβείτο  μήπως είναι καμμία πλάνη του εχθρού. Ως τόσον ήλθε και η κυρία νυξ των Γενεθλίων του Χριστού και τότε δεν βλέπει μόνον τον αστέρα, ότι κατέβη άνωθεν και εστάθη αντίκρυ επάνω ταύτης της πέτρας, αλλά θείαν ήκουσε φωνήν ταύτα λέγουσαν:  “Εδώ πρέπει να θεμελιώσης, ω Σίμων, το κοινόβιόν σου, και να σώσης πολλάς ψυχάς”. Ακούει δε την θείαν ταύτην φωνήν, επανειλλημένως τρις λέγουσαν τα αυτά. Όθεν έγινε έντρομος και ενθουσιών. Και εφάνη εις αυτόν ότι ευρέθη εκεί εις την Βηθλεέμ της Ιουδαίας και ήτο μετά των ποιμένων των εις την Γέννησιν του Σωτήρος ευρεθέντων εκεί, και την αγγελικήν ήκουε μελωδίαν, ψαλλόντων το θεοχαρίτωτον εκείνο: “Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Μη φοβείσθε υμείς, ιδού ευαγγελίζομαι χαράν μεγάλην ήτις έσται παντί τω λαώ”. Τότε, λέγει, ήρχισε να μου φεύγει ο φόβος και η έκστασις και ευφραινόμην πνευματικώς, ωσεί έβλεπον παρούσαν την Δέσποινα Θεοτόκον και τον Δίκαιον Ιωσήφ μετά των υιών του και τον Κύριον ημών, νήπιον εσπαργανωμένον κείμενον εν τη φάτνη… Δεν παρήλθον ημέραι πολλαί μετά την των Χριστουγέννων εορτήν και ιδού έρχονται προς αυτόν τρεις άνδρες κοσμικοί αυτάδελφοι και πλούσιοι… και εξαγορεύσαντες τους λογισμούς αυτών εις τον Άγιον προσέπεσον εις τους πόδας του και τον παρεκάλουν να τους δεχθή εις την υποταγήν του… Ετελείωσε την οικοδομήν του Μοναστηρίου του ο Άγιος επί της θαυμαστής ταύτης πέτρας εις τιμήν και δόξαν των Γενεθλίων του Σωτήρος Χριστού, επωνομάσας αυτό: Νέαν Βηθλεέμ. Όθεν έτρεχον από πολλά μέρη και υπετάσσοντο εις αυτόν …» (Μοναχός Ησαΐας Σιμωνοπετρίτης; «Άγιος Σίμων ο Αθωνίτης»).

Η Ιερά Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους σήμερα

Αυτή η εκστατική ενατένιση του υπερφυούς γεγονότος της Γεννήσεως μπορεί να ερμηνεύσει τις οντολογικές κοσμοσωτήριες διαστάσεις της. Τέτοιου πνευματικού διαμετρήματος είναι και οι λόγοι του γέροντα Θεόκλητου Διονυσιάτου:

«Αλλά τι είναι η Σάρκωσή σου, η ενανθρώπησή σου, ω θείον Βρέφος; Δεν είναι η αρχή της ‘των πάντων θεώσεως’; Και τι να θαυμάσω πιο πολύ; Τη φιλανθρωπία σου, που δεν άφησες ‘των χειρών του το πλαστούργημα υπό του πλάνου τυραννούμενον’ ή γιατί, πέρα απ’ τη σκύλευση του άδου, αντιμετάδωσες την θεότητά σου στην προσληφθείσα φύση μας; Με πόσα σκιρτήματα στην καρδιά μου και με ποια νοήματα στο νου μου, διαβάζω την τόσο λιτή περιγραφή του πιο συγκλονιστικού ιστορικού και εξωιστορικού γεγονότος και μυστηρίου, της Γεννήσεώς σου, Κύριε: ‘Και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εσπαργάνωσεν αυτόν εν τη φάτνη, διότι ουκ ην αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι’.

Με πνεύμα συντετριμμένο και καρδία ταπεινωμένη, ερωτώ, Ιησού μου, γιατί γεννήθηκες μέσα στις συνθήκες αυτές της ακρότατης πτωχείας; Θέλησες να διδάξης τους ανθρώπους την άκρα ταπείνωση με την ασύλληπτη σε ανθρώπινο και αγγελικό νου Σάρκωση του απείρου Θεού. Αλλά και αυτή η ενανθρώπησή σου, τι άλλο είναι από άρρητη κένωση; Πως μπορούμε να αξιολογήσουμε εμείς οι ταπεινοί, όχι απλώς θείας τάξεως ενέργειες, αλλ’ αυτή την σαρκωμένην Αγάπη, τον ανθρωποποιημένον Θεόν;

Η Σάρκωση, αφού είναι Μυστήριον, υπερβαίνει την καταληπτικήν ικανότητα και αυτών των αγγέλων. Και το μόνον καταληπτόν της Σαρκώσεως είναι η ακαταληψία της, που γίνεται πηγή μείζονος θαυμασμού. Και πρέπει με δέος, με κατάνυξη, με χαρά, με θαυμασμό, με αγάπη, φλογισμένοι, αλλοιωμένοι την καλήν αλλοίωση, ταπεινωμένοι και γονυκλινείς, με πλήρη σιωπή στόματος και νου, κλαίοντες από ευγνωμοσύνη και εκστατικοί να υποδεχόμαστε τα Μυστήρια του Θεού. Γι’ αυτό ‘εκχέω την καρδίαν μου’ Λόγε, μπροστά στη φάτνη των αλόγων, όπου ανάκεισαι σπαργανωμένος, συ ‘ο βασιλεύς των βασιλευόντων’ ‘εν δούλου μορφή’… ».

Ιωάννης
Author: Ιωάννης

Υπερκόσμια Χριστούγεννα
Μοιράσου το!

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.